Was de tijd maar van ons

“Twee witte wijn alsjeblieft, droog.” Klinkt het over de bar als de man met pak de drankjes voor zijn tafel besteld. De barvrouw knikt instemmend, gaat op zoek naar de goede wijn en zet de twee glazen op de bar neer. De man pakt de glazen en loopt naar de tafel, waar zijn metgezel met smart wacht. Er wordt geproost, veel gepraat en het is gezellig.

Dit hele ritueel herhaalt zich meerdere malen, het is donderdag. Aan tafel lijkt alles, dat zich niet aan die tafel afspeelt, er niet toe te doen of op zijn minst niet op te vallen. Focus zonder moeite, gesprek zonder twijfel, passie zonder mededogen. Hoe vaker de man van de bar naar de tafel loopt, hoe vertrouwder het voelt. “lekkere wijn hè? Wat gaan we verder doen vandaag?”

Aan het gezelligste tafeltje van het café worden plannen gesmeed voor de rest van de avond, de wijn helpt mee. De avond kabbelt verder en vanachter de bar wordt de muziek harder gezet. “Het is tijd, de hoogste tijd. U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid.” Het is het laatste rondje. Aan tafel lijkt een bubbel te barsten, moeten ze echt weg? Is de avond echt al voorbij? Bij het laatste rondje lijken de plannen, die vanaf de tafel zijn gemaakt, ineens wel erg concreet.

Het werkt ontnuchterend. Moeten ze niet gewoon via hun eigen weg naar huis gaan en kijken of ze elkaar morgen nog missen… Dat je bij het ontwaken direct aan de ander, de tafel, het café of de bubbel denkt, zodat je de bevestiging krijgt van wat je eigenlijk al weet. Een paar uur geleden is het vrijdag geworden, het is 04:13 en mijn wekker gaat over 37 minuten. Buiten is het stil, een aantal verdwaalde bladeren aan de takken van de boom voor mijn huis, knisperen zachtjes en er dobberen wat verdwaalde zwanen in de vijver.

Binnen verlicht mijn telefoonscherm de kamer, ik kan niet slapen. Mijn hoofd is bezig om het hart uit te leggen wat de meest logische keuzes zijn, als er zich al keuzes voordoen. Mijn hart is in het café en zit nog aan tafel. Ze hebben ruzie en het hart heeft de betere argumenten. Als toeschouwer van dit debat, hoor ik de verschillende argumenten aan en ben het met ongeveer alles uit beide kampen eens.

Een paar uur geleden is het vrijdag geworden, het is 05:19 en mijn wekker gaat voor de vierde keer over vijf minuten. Buiten ruziet de buurman met zijn contactsleutel van de auto, de sleutel wint. Binnen verlicht mijn telefoonscherm de kamer, ik wil niet slapen. Ik wil terug naar de bar, twee droge wijn bestellen en iedere keer opnieuw verliefd worden op de vrouw die aan ons tafeltje met smart op mij zit te wachten. Was de tijd maar van ons…