Real Life Wonderlands

Het is dinsdag 6 mei 2014 als ik op een bewolkte dag op mijn horloge zie dat het inmiddels 16:43 is geworden. Tussen het grijze wolkendek door ontsnappen sporadisch wat zonnestralen. Zoals een goed Hilversummer betaamt, lopen we in de woonwijken op de straat. Waarom we dat doen weet ik niet, maar het is een gebruikelijk tafereel.

Als mijn horloge me inmiddels verteld dat het 16:55 is geworden, heb ik al vier maalgeprobeerd jouw hand te pakken, tevergeefs helaas. Hoewel we vandaag precies vier uur en acht minuten verkering hebben, is het van handen vasthouden vandaag nog niet gekomen en mijn verwachtingsvolle, verouderde puberbrein kan dat niet aan. Doe ik iets fout? Stink ik? Of heb ik je wellicht verkeerd verkering gevraagd? Was dat wel precies zo afgezaagd romantisch zoals mensen dat vroeger deden? Misschien vond jij het wel stom.

Na een tijdje lopen komen we aan bij het poppodium waar die avond open-mic-en-saté avond is. Hoewel sommige die twee zaken prima kunnen combineren zonder zangkwaliteit te verliezen, is dat voor menigeen toch niet aan te raden. Er wordt gezongen en gegeten en na een drietal wijntjes besluit ik op het podium de microfoon te pakken en ons “All of me” te zingen. Na ruim 2 minuten kwam ik erachter dat meezingen in de auto toch anders is dan het nummer zelf zingen, in een volle zaal, met je kersverse verkering die je net geen blik waardig gunt.

Een minuut later is het nummer voorbij en mensen hebben de moeite gewaardeerd en klappen eigenlijk best enthousiast. Er wordt nog even gevraagd of ik nog een nummertje wil doen, maar die heb ik toch maar overgeslagen. Het zingen was een verwoede poging om de aandacht te vangen van mijn verkering, wederom tevergeefs.

Die avond is het bevrijdingsvuurwerk in de stad. Nadat er gisteren een te harde wind waaide, en vanwege veiligheidsrisico’s het vuurwerk dus naar vandaag was verplaatst, is vandaag de grote dag. Ik heb vrienden in de stad en die hebben op het kijkgrasveldje een mooi plekje leeggehouden voor de kersverse tortelduifjes. Ook heb ik een flesje rode wijn geregeld bij de wijnimporteur. Ik hou niet van rode wijn en zeker niet nu de lentekriebels een beetje beginnen, maar ik wilde toch een beetje imponeren.

Aangekomen op ons plekje op het grasveld, blijken mijn vrienden en vriendinnen de perfecte wingmannen te zijn. Kleedje, wijntje, geen flauwe grappen bij aankomst en ik kreeg zelfs een condoom in mijn handen gedrukt. Optimistisch, maar het bleek ineens een mogelijkheid nu we verkering hadden.

Het vuurwerk in de lucht, sloeg niet aan op de grond. De wijn werd zonder verdere waardering naar binnen gesipt en toen het vuurwerk klaar was klapte de hele goegemeente om elkaar vervolgens te zoenen. Tussen ons ontstond helaas geen enkele interactie en ik gaf het op.

Het is bijna woensdag 7 mei 2014 als mijn horloge zegt dat het 23:46 is. We lopen samen over dezelfde straat in dezelfde woonwijk terug naar mijn huis, inmiddels is het donker geworden. Naast me hoor ik drie korte bliepjes en je, door telefoon verlichte, gezicht wordt donker. Je telefoon gaat in je zak en je kruipt lopend tegen me aan.

“zullen we vannacht de matrassen op het balkon leggen en de hele nacht samen naar de sterren kijken?” Hoor ik ineens naast me.

Ik ben de hele dag bezig geweest met organiseren, regelen en imponeren. Ik heb 7 van de beste wingmannen ingeschakeld en zelfs op het podium John Legend gezongen in de hoop dat ik deze vraag vanavond zou krijgen.

Het enige wat daar uiteindelijk voor nodig was, was dat ze haar telefoon even in haar zak deed en ging genieten van het moment.

Vanaf dat moment kreeg ze All of me.